დედის ძლიერმა ემოციურმა დამოკიდებულებამ ბავშვზე შეიძლება მასში შფოთვა გააძლიეროს. ასეთ დროს მამა ხშირად ეხმარება სიტუაციას უფრო მშვიდად შეხედოს და არ დაემორჩილოს ირაციონალურ შიშებს. მისი მონაწილეობა ოჯახურ სისტემაში ხშირად სტაბილიზაციის როლს ასრულებს. ხშირად სწორედ მამას შეუძლია ატირებული ჩვილის დამშვიდება — ჩახუტებით, ხელში აყვანით ან აკვანში ნაზი რწევით.
პატარა ბავშვს ჯერ კიდევ არ შეუძლია საკუთარი ძლიერი ემოციების დამოუკიდებლად მართვა. როდესაც ის ემოციურ „ქარიშხალში“ აღმოჩნდება, ყველა განცდას დედაზე პროეცირებს და შეიძლება დროებით აღიქვას ის როგორც „ცუდი“ ან „ბოროტი“. ასეთ მომენტში მამა ბავშვისთვის შედარებით ნეიტრალურ და ნაკლებად დაძაბულ ფიგურად რჩება. მას შეუძლია მხარდაჭერა გაუწიოს ბავშვს და დაეხმაროს ემოციური ბალანსის აღდგენაში. შედეგად ბავშვი კვლავ იწყებს დედის აღქმას უსაფრთხო და კეთილ ადამიანად.
ბავშვობის ადრეული პერიოდიდანვე მამა ხშირად მეტ აქტიურობას შემოაქვს ბავშვთან ურთიერთობაში — ერთობლივ თამაშებში, მეცადინეობებში და გასეირნებებში. მისი ენერგია და აქტიური ჩართულობა ემოციურად ასტიმულირებს ბავშვს.
მამასთან ურთიერთობა ასევე მნიშვნელოვან როლს ასრულებს ბავშვის თვითრეგულაციის უნარის განვითარებაში. განსაკუთრებით მაშინ, როდესაც მამა ეხმარება ბავშვს ემოციურად აღგზნებული მდგომარეობიდან უფრო მშვიდ მდგომარეობაში დაბრუნებაში.
სასარგებლოა დღის განრიგში ისეთი საქმეების გამოყოფაც, რომელზეც მამა იქნება პასუხისმგებელი. ბევრი მამა სიამოვნებით ბანს ბავშვს, უკეთებს ტანვარჯიშს ან მასაჟს, ასევე საღამოს სასეირნოდ გაჰყავს.
