დამოუკიდებლად გადაადგილების უნარის განვითარება რთული და მრავალსაფეხურიანი პროცესია. მისი ხელოვნურად დაჩქარება არ არის მიზანშეწონილი, რათა ზიანი არ მიადგეს ბავშვის მზარდ ორგანიზმს. თუ პატარა აქტიურად ცოცავს, თავდაჯერებულად დგას საყრდენზე დაჭერით ან დადის თქვენი დახმარებით ორივე ხელზე დაყრდნობით, შემდეგი ეტაპი, როგორც წესი, დამოუკიდებელი სიარულის მცდელობაა.
საყრდენ-მამოძრავებელი აპარატის მომწიფებასთან ერთად, ამ უნარის ჩამოყალიბებაში მნიშვნელოვან როლს ასრულებს სტიმული.
ბავშვი ხშირად აკოპირებს უნარებს მშობლებისა და სხვა ბავშვებისგან. ამიტომ მნიშვნელოვანია გარემო, სადაც ის დაინახავს, რომ ოთხზე ცოცვა ყოველთვის არ არის საკმარისი თანატოლებთან სრულფასოვანი თამაშისთვის. ასეთი გამოცდილება ძლიერი მოტივატორია, ისევე როგორც პირველი ნაბიჯები დედიდან მამისკენ ან პირიქით.
ყურადღება მიაქციეთ, როგორ გიჭირავთ ბავშვი სიარულის სწავლის პერიოდში. აუცილებელია მხარდაჭერა ორივე ხელზე. მხოლოდ ერთი ხელით დაჭერისას, წონასწორობის დაკარგვის შემთხვევაში, შესაძლებელია მხრის სახსრის დაზიანება და ამოვარდნილობა. თუ ბავშვი მოულოდნელად წონასწორობას დაკარგავს, არ სცადოთ მისი ერთი ხელით დაჭერა — მიეცით შესაძლებლობა მშვიდად დაეშვას და შემდეგ დაეხმარეთ წამოდგომასა და ხელახლა სიარულში.
მნიშვნელოვანია უსაფრთხო გარემოს უზრუნველყოფა: დაიცავით კუთხეები, როზეტები და კარადების კარები სპეციალური დამცავებით, ფანჯრებზე გამოიყენეთ ჩამკეტები და სხვა უსაფრთხოების საშუალებები.
ბავშვის განვითარება ყოველთვის შეუფერხებლად არ მიმდინარეობს, ამიტომ აუცილებელია ექიმის რეგულარული კონტროლი. პათოლოგიის დროული ამოცნობა და შესაბამისი ზომების მიღება უმეტეს შემთხვევაში უფრო ეფექტურია, ვიდრე ლოდინი, რომ პრობლემა თავისით მოგვარდება.
