სრულფასოვანი ოჯახის იმიჯი ხშირად იქცევა დანაშაულის გრძნობის წყაროდ და ამცირებს იმ რეალურ მზრუნველობასა და სიყვარულს, რომელსაც დედა საკუთარ შვილში დებს. რაც არ უნდა დიდი ძალისხმევა ჩაიდოს, მამის არყოფნის ფაქტი თითქოს აუფასურებს ყველაფერს.
დანაშაულის გრძნობა არ აუმჯობესებს ცხოვრებას. ის არ ეხმარება გადაწყვეტილებების მიღებაში, არ ამარტივებს ყოველდღიურობას და არ ზრდის რესურსებს. მხოლოდ ტვირთად იქცევა და ენერგიას შთანთქავს.
რესურსების მართვა
ენერგია და დრო საჭიროა ბავშვის აღზრდისთვის, ფინანსური სტაბილურობისთვის და სახლის მართვისთვის. ამ რესურსების დანაშაულის გრძნობაზე დახარჯვა ნიშნავს მათ გაფლანგვას მაშინ, როცა ძალები ისედაც შეზღუდულია.
დანაშაულის საფუძველი არ არსებობს. მოხდა ის, რაც მოხდა. უკეთესი არჩევანის შესაძლებლობა რომ ყოფილიყო, ის გაკეთდებოდა. არსებული ოჯახი — ორი ადამიანისგან შემდგარი — რეალური და ამ ეტაპზე ოპტიმალური ფორმაა.
ოჯახის რეალური მნიშვნელობა
ოჯახის ღირებულება არ განისაზღვრება ზრდასრულთა რაოდენობით. გადამწყვეტია გარემო, სადაც ბავშვი იზრდება: სიყვარული, პატივისცემა, სტაბილურობა და ზრუნვა.
თუ მომავალში ოჯახის წევრი დაემატება, ის უნდა იყოს მნიშვნელოვანი, სანდო და ღირებული ფიგურა, რომელიც ბუნებრივად ჩაერთვება არსებულ სისტემაში და არა მხოლოდ ფორმალურად შეავსებს „სრულფასოვანი ოჯახის“ იდეას.
