ძუძუთი კვება და ბავშვის ქცევა
ძუძუთი კვების შეწყვეტა შეიძლება იყოს ძალიან ტრავმული როგორც დედისთვის, ასევე პატარასთვის, ან შეიძლება სრულიად შეუმჩნევლად ჩაიაროს ორივესთვის. ეს არაპროგნოზირებადია და ძალიან ინდივიდუალური, მაგრამ არსებობს ზოგადი რეკომენდაციები, რომლებიც დაგეხმარებათ თქვენ და თქვენს შვილს ძუძუთი კვებიდან მოცილების სირთულეების დაძლევაში.
თუ გრძნობთ, რომ გსურთ ძუძუთი კვების შეწყვეტა, ხოლო პატარა ამას ძნელად იტანს, ორ მიმართულებაზე უნდა გაამახვილოთ ყურადღება.
პირველი — თქვენი განწყობა და შინაგანი მდგომარეობა. ბავშვები, განსაკუთრებით ძუძუთი კვებაზე მყოფები, ძალიან კარგად გრძნობენ დედას. თუ ის ეჭვობს, ღირს თუ არა შეწყვეტა, ან საერთოდ არ სურს კვების დასრულება, მაგრამ გარემო ზეწოლას ახდენს, პატარა ამას აღიქვამს. სიტუაციები, როდესაც დედა ცდილობს კვება შეზღუდოს, მაგრამ შემდეგ ნებდება ბავშვის რეაქციების გამო, ბავშვისთვის წინააღმდეგობრივ სიგნალებს ქმნის და შფოთვას აძლიერებს. საჭიროა მკაფიო გადაწყვეტილება — გაგრძელდება თუ დასრულდება კვება. მიღებული გადაწყვეტილების თანმიმდევრულად შესრულება ბავშვს უფრო სწრაფად ამშვიდებს, თუნდაც საწყის ეტაპზე პროტესტი იყოს. მშვიდი, თავდაჯერებული დედა ბავშვსაც სტაბილურობის განცდას გადასცემს.
მეორე — ბავშვის მოთხოვნილებების დაკმაყოფილება. დაახლოებით ერთ წლამდე ძუძუთი კვება ბავშვისთვის პირველ რიგში საკვებია, შემდეგ კი უფრო მეტად ემოციური კონტაქტის ფორმად იქცევა. კვების დასრულებისას აუცილებელია ამ კონტაქტის შენარჩუნება სხვა გზებით. მნიშვნელოვანია ახალი ურთიერთობის ფორმების პოვნა, რომლებიც კავშირს ისეთივე მჭიდროს შეინარჩუნებს. ეფექტურია განმეორებადი რიტუალები — წიგნის კითხვა, იავნანა, ერთობლივი მშვიდი საქმიანობები. განმეორებადობა ბავშვს უსაფრთხოების განცდას აძლევს.
ასაკის მატებასთან ერთად ბავშვს უკვე შეუძლია საკუთარი ემოციების გაგება და მიღება. სასარგებლოა მათი ხმამაღლა დასახელება, სიყვარულის და მხარდაჭერის ხაზგასმა, ერთად გატარებული დროის მნიშვნელობის დაფიქსირება. უფროსი ასაკის ბავშვებთან შეიძლება სიმბოლური ისტორიების გამოყენებაც — ეს ეხმარება პროცესის მიღებას.
თუ გადაუდებელი აუცილებლობა არ არსებობს, ძუძუთი კვება მკვეთრად არ უნდა შეწყდეს. ოპტიმალურია კვებების თანდათანობით ჩანაცვლება სხვა საკვებით — კვირაში ერთი ან ორ კვირაში ერთი კვება. ეს ამცირებს ბავშვის ფსიქოლოგიურ დატვირთვას და ხელს უწყობს დედის ორგანიზმის უსაფრთხო ადაპტაციას: რძე თანდათანობით ქრება, მცირდება ლაქტოსტაზისა და ჰორმონალური რყევების რისკი.
