ბავშვის მეტყველების განვითარებაზე გარემოს გავლენა

ხშირად ბავშვს ზედმეტად ეფოფინებიან და უფრთხილდებიან, ცდილობენ მისი სურვილების წინასწარ გამოცნობას — რა თქმა უნდა, სიყვარულის გამო. მაგრამ ამ დროს პატარას არ უყალიბდება დამოუკიდებლად შრომის სურვილი, ის არ სწავლობს აზრების მეტყველების დახმარებით გამოხატვას და მისი განვითარების მრავალი პროცესი შეიძლება შეფერხდეს.

ახლობლებს ბავშვის სიტყვასიტყვით გაგებაში ინტუიცია და სიყვარული ეხმარებათ. თუმცა უცხო ადამიანებთან, არაბუნებრივ პირობებში, ურთიერთობა მისთვის რთული იქნება, უარეს შემთხვევაში კი — მწვავე დისკომფორტის გამომწვევი. იმისათვის, რომ ეს არ მოხდეს, ზრდასთან ერთად უფრო ხშირად უნდა შედიოდეს საუბარში ახალ თანამოსაუბრეებთან, რის შედეგადაც ბავშვი იძულებული იქნება გააუმჯობესოს მეტყველების გაგებისა და გამოყენების უნარები.

ზოგიერთი მშობელი ამცირებს, სხვები კი აჭარბებენ მოთხოვნებს პატარას მეტყველების მიმართ. პირველ შემთხვევაში ბავშვისგან არაფერს ითხოვენ, მისი სურვილები წინასწარ არის გამოცნობილი და მაშინვე შესრულებული. მეორეში კი მუდმივად ეკიდებიან: „თქვი!“, „გაიმეორე!“. ზოგჯერ ერთ ოჯახში ერთდროულად გამოიყენება ორივე უკიდურესი მიდგომა — მაგალითად, მამა მოითხოვს, ბებია კი ეფოფინება. ეს არასასურველად აისახება ბავშვის მეტყველების განვითარებაზე.

აუცილებელია გამოირიცხოს ბავშვთან ურთიერთობისას ტუტუცი საუბარი,所谓 „ბავშვური ლაპარაკი“ და მუდმივი ბგერების მიბაძვა. მშობლის მეტყველება ბავშვისთვის მისაბაძი მაგალითია.

მშობლები შეიძლება ძალიან სწრაფად ან, პირიქით, ზედმეტად ნელა საუბრობდნენ, პაუზებისა და ინტონაციების გარეშე, მონოტონურად. მნიშვნელოვანია ენის მთელი სიმდიდრისა და მრავალფეროვნების გამოყენება ბავშვის მეტყველების განვითარების პროცესში.

არ უნდა მოხდეს ბუნებრივი მეტყველების განვითარების ხელოვნურად დაჩქარება. საჭიროა მოერიდოთ გადაღლას მეტყველებითი მეცადინეობებითა და ლექსების დაზეპირებით.