ბავშვის გაჩენა ურთიერთობებში კრიზისს იწვევს — ეს ნორმალური პროცესია. ურთიერთობა ახალ ეტაპზე გადადის: ოჯახში ჩნდება მესამე ადამიანი, რომლის ირგვლივაც კონცენტრირდება მშობლების ენერგია და დრო. რომანტიკა უკანა პლანზე გადადის, მატულობს დაღლილობა და ყოველდღიური საკითხები ხდება პრიორიტეტული.
მანამდე უმნიშვნელო უხეშობები უფრო მტკივნეულად აღიქმება. შეიძლება გააქტიურდეს ძველი კონფლიქტები, უთანხმოებები და წყენა. ეს არის გამოწვევა — შეძლებს თუ არა წყვილი უფრო მოწიფულ და სტაბილურ ურთიერთობაზე გადასვლას.
კრიზისის განცდის შემთხვევაში საჭიროა ურთიერთობის ფორმების გაანალიზება. არაეფექტურია დამნაშავის ძიება, წყენის სასჯელად გამოყენება, „ტკბილი თავგანწირვა“ ან ზემოქმედების სხვა პათოლოგიური ინსტრუმენტები. ხშირად კონფლიქტის მიღმა დგას ემოციური დაძაბულობის ერთმანეთზე გადანაწილება.
მნიშვნელოვანია საკუთარი და პარტნიორის აღქმის გააზრება. მოლოდინები სიყვარულის, მზრუნველობისა და მხარდაჭერის გამოხატვის ფორმებზე უნდა შეთანხმდეს. ეს პროცესი მოითხოვს სირთულეებთან შეჯახებას — ზოგისთვის რთულია პარტნიორის მოსმენა, ზოგისთვის კი საკუთარი წყენის ღიად გამოთქმა.
ზოგ ოჯახში მოქმედებს პრინციპი: „სიმართლე კარგია, ბედნიერება კი — უკეთესი“. თუმცა ურთიერთობის სიმტკიცე დამოკიდებულია ნდობასა და უსაფრთხოების განცდაზე. სიმწიფე მიიღწევა პირადი ზრდის გზით — საკუთარი სუსტი მხარეების გააზრებითა და გადალახვით.
