3 წლამდე ბავშვის „გათამამება“ თქვენი გვერდით ყოფნით, ძლიერი მშობლური მიჯაჭვულობით, მზრუნველობითა და სიყვარულით შეუძლებელია. ეს პერიოდი განკუთვნილია მაქსიმალური ემოციური გაცემისთვის — აქ და ახლა, იმ რესურსის ფარგლებში, რაც შეგიძლიათ მისცეთ.
სიცოცხლის პირველ სამ წელიწადში ყალიბდება შინაგანი სიმშვიდისა და ცხოვრებისადმი საბაზისო ნდობის საფუძველი. ეს ფუნდამენტი მომავალში მნიშვნელოვნად განსაზღვრავს ბავშვის ემოციურ სტაბილურობას.
ყველა მშობელს სურს, რომ მისი შვილი იყოს ჭკვიანი, ნიჭიერი და წარმატებული. 3 წლამდე პერიოდში მიმდინარეობს ნეირონული კავშირების ინტენსიური ფორმირება — მათი დაახლოებით 80% სიცოცხლის პირველ წლებში ყალიბდება. შემდგომი განვითარება მნიშვნელოვნად დამოკიდებულია იმაზე, როგორ გრძნობს თავს ბავშვი: საყვარლად თუ მიტოვებულად, მხიარულად თუ მოწყენილად.
სწორედ ამ ასაკში გაქვთ შესაძლებლობა მისცეთ ბავშვს ფიზიკური და ემოციური სიახლოვე — კოცნა, ჩახუტება, ყურადღება — იმდენი, რამდენიც საჭიროა. რამდენიმე წლის შემდეგ მან შეიძლება უკვე გამოხატოს სურვილი დამოუკიდებლობისკენ.
3 წლის შემდეგ იწყება მშობლებისგან თანდათანობითი განცალკევების ეტაპი, როდესაც ხშირი ხდება ფრაზა „მე თვითონ“. ამ პერიოდში ბავშვის ყოველი სურვილის დაუყოვნებელი დაკმაყოფილება უკვე შეიძლება რეალურად გადაიზარდოს გათამამებაში.
ბავშვი იწყებს საკუთარი თავის აღქმას, როგორც დამოუკიდებელი პიროვნების, საკუთარი სურვილებითა და არჩევანით. მისი შესაძლებლობები ფართოვდება — შეუძლია სიარული, ლაპარაკი, თხოვნა, დამოუკიდებლად მოქმედება. ეს არის სამყაროსა და საკუთარი შესაძლებლობების შეცნობის პერიოდი.
„რა შემიძლია მე?“ — ეს არის სკოლამდელი ასაკის ბავშვის ძირითადი შინაგანი კითხვა. ის სწავლობს პასუხისმგებლობის აღებას საკუთარ თავზე. ამ ეტაპზე გადაჭარბებულმა დახმარებამ შეიძლება ხელი შეუშალოს დამოუკიდებლობის განვითარებას და ახალი უნარების ჩამოყალიბებას.
