ბავშვებისთვის განკუთვნილი წიგნების სიუჟეტები უფრო რთულია, ვიდრე ერთი შეხედვით ჩანს. მათში განსაკუთრებული ენითაა აღწერილი სიტუაციები, რომლებიც რეალურ ცხოვრებაში არსებობს, და მათგან გამოსავლის გზები. სხვა სიტყვებით რომ ვთქვათ, ზღაპრები ჯადოსნური ინსტრუქციებია. პრობლემურ სიტუაციებთან წიგნის (ან ზეპირი გამოგონილი მოთხრობის) მეშვეობით მუშაობისთვის ბავშვს სჭირდება დრო და გარკვეული რაოდენობის გამეორება.
მაგალითად, ზღაპრები ტყეში თავგადასავლების შესახებ (განსაკუთრებით თუ იქ ვინმე დაიკარგა) ეხმარება ქუჩაში ყოფნის გამოცდილებასთან და დაკარგვის შიშთან გამკლავებაში; იმაზე, თუ როგორ აწყენინებს ბავშვებს ბოროტი დედინაცვალი ან დედა — ეხმარება საკუთარი დედის ბრაზისა და უკმაყოფილების გადატანაში; მოგზაურობებისა და მიზნისკენ მიმავალ გზაზე არსებული სირთულეების შესახებ — ხდება ერთგვარი „შუქურა“ და საყრდენი ბავშვისთვის საკუთარ მიღწევებსა და მისწრაფებებში.
არსებობს სერიოზული კულტუროლოგიური, ლინგვისტური და ფსიქოლოგიური კვლევები, რომლებიც აღწერენ, თუ როგორ ვლინდება ძირითადი სიუჟეტები სხვადასხვა კულტურის ზღაპრებში. ბავშვებს, სადაც არ უნდა იზრდებოდნენ, ერთნაირად სჭირდებათ პასუხები და „შპარგალკები“.
წიგნის პოვნით, რომელიც ეხმარება მიმდინარე საკითხებთან გამკლავებაში, ბავშვი კითხულობს და იმეორებს მის მასალას იმდენჯერ, რამდენიც სჭირდება ცხოვრების ამ ეტაპისა და მასთან დაკავშირებული სირთულეების გადასალახად.
